Tyle czasu już minęło...

...aż dwa lata. Sama się sobie dziwię, że do tej pory nie zrezygnowałam z prowadzenia bloga. W tym czasie naskrobałam 70 postów. Nie za dużo, bo z systematycznością to u mnie rożnie bywa. Raz jest dobrze (jest czas, światło i chęci), innym razem jest gorzej (bo za późno, bo za ciemno, bo znów się z niczym nie wyrabiam). Dzięki blogowaniu oswoiłam samowyzwalacz. Brak fotografa uczy kreatywności, za statyw służyły mi do tej pory: przede wszystkim parapet, dalej deska do prasowania, stosy książek, dziwne konstrukcje z krzeseł, murki, stoły i wiele innych rzeczy. Zaczęłam również bawić się programami graficznymi (z różnymi skutkami). Sam wygląd bloga zmieniał się kilka razy i zapewne nie raz się jeszcze zmieni. Dzięki blogowaniu miałam okazję poznać wiele ciekawych osób (wirtualnie i realnie), okiełznać trochę swoją nieśmiałość.

A na samym końcu słowo najważniejsze. Dziękuję każdemu, kto zagląda na tego bloga, kto pochwali, zgani, czy podpowie i poradzi, komu daje on przyjemność, komu służy w jakimś celu. Jeszcze raz bardzo dziękuję i pozdrawiam!